سلام فرزند، رفیق،شفیق، دردانه ... دنبال عنوان برای این مبحث نگرد. این مدت عمیقا در حال فکر کردن به شرایط خودم هستم. تصور می کنم در قبال تصمیمات و درگیری های پدرت مهره گم شده ای هستم که من بیش از انچه لازم است به همه چیز بها می دهم. او هرگز نباید فراموش کند که من دختر رها و حساسی هستم. گاهی برایم پدری می کند. درد و دل با تو یک حسن دارد تو یاد مگیری به زن احترام احساسی بگذاری . چون احترام اجتماعی را در جامعه و محیط های اموزشی خواهی اموخت ولی احترام احساسی را خیر.پس باور کن زندگی با یک زن هوش هیجانی بالایی م یخواهد. اینجا برای توست... + نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۶ساعت 16:7 توسط

سلام فرزند، رفیق،شفیق، دردانه ... دلم گرفته. می خوام یچیزایی و مرور کنم. فکر می کردم قدرت ساختن دارم. البته هنوز هم چنین اعتقادی دارم ولی به نظر همراهم پایه من نیست. پارسا جان... دنیایی که در ذهن با تو می سازم دور از دسترس نیست. دنیایی پر از تلاطم و لبخند و درد و دلتنگی و... روزی که برای نخستین بار با پدرت وارد گود شد حرفهای زیادی زد. او سخنور و اهل گفتمان. البته گفتمانی که من باورش کردم. هر روز از روزگاری که گذشت خوبتر و بهتر خود را نشان داد و من تصور می کردم روی معقول زندگی کسی که یکبار همه انچه داشته از دست داده به این است که قدردان شرایط جدیدش باشد. اما انچه اینک مرور می کنم خلاف همه اینه